Elektroniczne urządzenie, którego budowa umożliwia szybkie tworzenie dokładnych kopii dokumentów nazywamy kserokopiarką.  Kserokopiarka, w odróżnieniu od fotografii tradycyjnej, nie wymaga zastosowania czynników chemicznych do wytworzenia trwałego obrazu. Pierwsze kserokopiarki powstały już w roku 1938, w Polsce zaś urządzenia te pojawiły się w drugiej połowie XX wieku. Kserokopiarki powszechnie nazywane są nazwą skróconą ksero. Do wytworzenia kopii dokumentu tradycyjna kserokopiarka musi wykonać sekwencję określonych działań. Polega to najpierw na elektryzacji, naświetlaniu, przenoszeniu tonera na bęben, przenoszeniu tonera na papier lub inny materiał, wybielaniu bębna i czyszczeniu oraz utrwalaniu kopii. Bęben kserokopiarki pokryty jest warstwą seleny, który jest naturalnym fotoprzewodnikiem. Dzięki wykazywaniu właściwości fotoelektrycznych mogą one przewodzić w poszczególnych miejscach prąd elektryczny. Aby stworzyć cały obraz bęben kopiarki musi obracać się przechodząc przez poszczególne etapy tworzenia obrazu. W górnej części kserokopiarki umieszczana jest elektroda, która elektryzuje bęben. Naelektryzowana część jest naświetlana światłem, które zostało odbite od kopiowanego dokumentu.